(به محمد آتشی)

همیشه منتظر پنجره ایی بودم     

  برهنه و بی پرده                                       

  با نگاهی دور

که دستی تکان بدهد دزدانه

و قلبی که نداند عاشق کیست

منتظر چراغی بودم

که بی هوا روشن شود

تا از برهنگی پنجره  ببینمش

با رد بوسه ای گم.

.

این پنجره های دورُ

دورترین پنجره ها

شاید منتظر حضوری دوباره اند.

رامین صیاد حقیقی

اهواز –بهمن 87